پنجره را باز گذاري اگر :: هرچه شكفتم تو نديدي مرا . رفتي و افسوس نچيدي مرا . ماندم و پژمرده شدم ريختم . تا كه به دامان تو آويختم . دامن خود را متكان اي عزيز . اين منم اي دوست به خاكم نريز . واي مرا ساده سپردي به باد . حيف كه نشناخته بردي ز ياد . همسفر بادم از آن پس مدام . مي گذرم بي خبر از بام و شام . مي رسم اما به تو روزي دگر . پنجره را باز گذاري اگر .